Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Εφραίμ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Εφραίμ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 16 Απριλίου 2018

Τρίκαλα: Παράκληση για τον Άγιο Εφραίμ

Παράκληση για τον Άγιο Εφραίμ

Από τον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό Αγίου Στεφάνου Τρικάλων γίνεται γνωστό ότι κάθε Δευτέρα απόγευμα στις 6:30 μ.μ. ψάλλεται η Ιερά Παράκληση του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ.
Κατά τη διάρκεια της Ιεράς Παρακλήσεως τίθεται σε προσκύνημα απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου.

Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2018

Το σπίτι του Αγίου Εφραίμ, στα Τρίκαλα, σήμερα!



*****
Το ξεγύμνωσε  η ίδια η Φύση και ΦΑΙΝΕΤΑΙ!!!
 Γεια στα χέρια και στα πόδια του φίλου, που πήγε!
Την Βοήθειά ΤΟΥ, να έχει!
"Εύγε" στις Ελληνικές Εκκλησιές!!!
Μέσα είναι! Ιερουργεί και θαυματουργεί συνεχώς!
Κοντά είναι η ώρα που θα τρέξουν πολλοί Εκεί, γιατί υπάρχουν και Εκκλησιές, Αλλιώτικες!
Συγκλονισμένη και χαρούμενη για τα Σημάδια ΤΟΥ!

****
Ο χρήστης Ελληνικές Εκκλησίες έκανε μετάδοση live — στην περιοχή Ελλάδα.
5 ώρες · 
Το σπίτι του Αγίου Εφραίμ στα Τρίκαλα | Θεσσαλία .

***

Τετάρτη 21 Ιουνίου 2017

Ο θάνατος του Φώτη Κόντογλου και η θαυμαστή «πληροφορία» από τον Άγιο Εφραίμ τον θαυματουργό

Ο θάνατος του Φώτη Κόντογλου και η θαυμαστή «πληροφορία» από τον Άγιο Εφραίμ τον θαυματουργό

Ο Φώτης Κόντογλου γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας στις 8 Νοεμβρίου 1895 και πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1965. Το παρακάτω περιστατικό αναφέρεται στις τελευταίες του στιγμές στο νοσοκομείο και την θαυμαστή πληροφορία που είχε η γυναίκα του από τον Άγιο Εφραίμ τον θαυματουργό.

-Περνούσε δύσκολες ημέρες στο νοσοκομείο ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου, και η γυναίκα του Μαρία Κόντογλου, ήταν γονατιστή και προσευχόταν για την θεραπεία του, επικαλούμενη τον Μεγάλο μας Άγιο Εφραίμ. Ας μην ξεχνάμε, ότι η αγιασμένη χείρα του χαρισματούχου αγιογράφου, είχε φιλοτεχνήσει την πρώτη εικόνα του Αγίου μας! Η Μαρία Κόντογλου περίμενε λοιπόν από τον Άγιο κάτι.

Και τι μεγαλύτερη βοήθεια θα μπορούσε να βρει απ’ αυτή, το να δει εκείνη ακριβώς την ώρα που προσηύχετο, την ψυχή του Φώτη Κόντογλου να την κρατά ο Άγιος Εφραίμ, και μέσα σε τόση δόξα να την οδηγεί στον Ουρανό!

Παραξενεύτηκε βλέποντας όλα αυτά! Τι τάχα να σήμαιναν; Κείνη την ώρα λοιπόν διέλυσε την απορία της κάποιο τηλεφώνημα από το νοσοκομείο, που της ανακοίνωνε ότι ο άνδρας της πέταξε ανάλαφρα στον Ουρανό! Ο Άγιος ήταν στ’ αλήθεια ο συνοδός του!

*από το βιβλίο: «Οπτασίαι και Θαύματα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ του Θαυματουργού» – Γ΄τόμος (Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου – Όρος Αμώμων Αττικής).

Κυριακή 23 Απριλίου 2017

Προσευχή για τον Μιχάλη

Βρέθηκε στον νυχτερινό "δρόμο" μου αυτή η παράκληση:

Σας παρακαλώ πολύ ας κάνουμε όλοι μας μία προσευχή για τον Μιχάλη είναι νέο παλικάρι ξέρω ότι θα το κάνετε όπως το κάνατε και σε εμένα εσείς και ο άγιος μας Εφραίμ! Ευχαριστώ ολυψυχα! Ευλογημένο βράδυ σε όλοι την ομάδα με υγεία ευτυχία ευλογία στο σπίτι σας αμήν!


"Δυναμώνω" την Προσευχή και με δυο εικόνες που έχω "κλέψει" παλιότερα, δεν θυμάμαι από που, απόψε όμως σκεφτόμουνα, ότι κάποτε πρέπει να τις αναρτήσω.
Να, που ήταν για τον Μιχάλη!



Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2016

Άγιος Εφραίμ: «Θα κάνω πολλά Θαύματα… πριν έλθουν τα μεγάλα δεινά…»

Άγιος Εφραίμ: «Θα κάνω πολλά Θαύματα… πριν έλθουν τα μεγάλα δεινά…»

Ζωντανές παρουσίες, από περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων...

Πεντακόσια περίπου χρόνια έχουν περάσει από τό 1426, όταν στίς 5 Μαϊου Αγαρηνοί πειρατές, εισβάλλοντας στό μοναστήρι τών Αμώμων, στόν λόφο τής Νέας Μάκρης, παλούκωσαν μέ αναμμένο δαυλό στήν κοιλιά τόν  Άγιο Εφραίμ, ηγούμενο τότε σ΄αυτό τό μοναστήρι...

Έκτοτε παρέμενε άγνωστος, μέχρι τό 1964, όταν γιά λόγους πού μόνο ό Θεός γνωρίζει, κάνει στόν χώρο τής αρχαίας Μονής καί πάλι ζωντανή τήν παρουσία του... Στό ερειπωμένο αυτό μοναστήρι ζεί τώρα μιά ευσεβής καλόγρια.

Είναι ή Μακαρία Δεσύπρη, αυτή ή φωτεινή ψυχή πού μέ τήν ταπεινή παρουσία της σημάδεψε τήν ζωή τού Μοναστηριού στά χρόνια πού ακολούθησαν...

Διηγείται ή ίδια...
--" Καθισμένη πάνω στά ερείπια τού παλιού Μοναστηριού, όπου ή θεία Πρόνοια οδήγησε τά βήματά μου, έφερνα τόν στοχασμό μου σέ χρόνια περασμένα, σέ παλιούς καιρούς, όταν σκορπισμένα ήταν παντού τά κόκκαλα τών Αγίων μαρτύρων...Καί καθώς καταγινόμουν στό καθάρισμα τών χαλασμάτων, αναλογιζόμουνα ότι βρισκόμουνα σέ τόπο ιερό καί έλεγα,

--Θεέ μου, αξίωσέ με τήν ανάξια, νά ιδώ κι΄ εγώ έναν από τούς παλιούς πατέρες πού εδώ έζησαν...

Καί ενώ περνούσε ό καιρός έχοντας πάντα εσωτερικά τήν ίδια επιθυμία, ένοιωθα μιά φωνή μέσα μου νά μού λέει,

--" Σκάψε, καί εκείνο πού ζητάς θά τό βρείς !

Καί μ΄ έναν τρόπο θαυμαστό, ή μυστική αυτή φωνή, μού υπέδειξε τό κομμάτι γής στήν αυλή τού μοναστηριού, πού έπρεπε νά ψάξω.

Ό καιρός περνούσε, καί ή φωνή αυτή, κάθε φορά πιό δυνατή μέ προέτρεπε ν΄ αρχίσω...

Έδειξα τό σημείο στόν εργάτη πού φώναξα γιά μιά άλλη επισκευή, στό παλιό Ηγουμενείο, καί τού είπα νά σκάψει. Αυτός, απρόθυμος άρχισε αλλού τό σκάψιμο. Καί αφού είδα ότι δέν μέ άκουγε νά πάει εκεί πού τού έδειχνα, τόν άφησα νά κάνει τό θέλημά του χτυπώντας τούς άγονους βράχους. Τελικά, κατάλαβε τό λάθος του καί γύρισε στό σημείο...

"...καί φθάνοντας, έπειτα από ώρες, στό 1,70  βάθος, έφερε ό κασμάς στήν επιφάνεια τήν κεφαλή τού ανθρώπου τού Θεού. Τήν ίδια στιγμή, γέμισε άρωμα ή ατμόσφαιρα!

Ό εργάτης χλώμιασε, δέθηκε ή γλώσα του, καί κόπηκε ή μιλιά του

--Άφησέ με μόνη, τόν παρακάλεσα...

Γονάτισα μέ ευλάβεια καί ασπάσθηκα τό σκήνωμα τού Αγίου συλλογιζόμενη τήν έκταση οδύνης καί πόνου τού τότε μαρτυρίου του..."

Καί αλλού, ή μοναχή Μακαρία Δεσύπρη, εξιστορεί πώς είδε ολοζώντανο τόν Άγιο...

--" Ήταν βράδυ, καί διάβαζα μόνη μου τόν Εσπερινό στό ερειπωμένο μοναστήρι, όταν ξαφνικά άκουσα βήματα...Ξεκινούσαν από τό βάθος τού τάφου προχώρησαν στήν αυλή κι΄ έφθασαν στήν πόρτα τής Εκκλησίας. Τά βήματα ακούγονταν δυνατά καί σταθερά καθώς πλησίαζαν. Γιά πρώτη φορά στήν ζωή μου μέσα σ΄ εκείνη τήν ερημιά φοβήθηκα...Δέν γύρισα ούτε πού νά κοιτάξω ώσπου άκουσα τήν φωνή του νά λέει,

--" Ώς πότε θά μ΄έχεις εκεί πέρα; Κι΄αυτός (ό εργάτης), πώς πέταξε τό κεφάλι μου έτσι;

Γύρισα τότε τρομαγμένη καί  τ ό ν  ε ί δ α !

Ήταν ψηλός, μέ μάτια μικρά στρογγυλά πού τρεμόπαιζαν στίς κόγχες τους. Έβλεπα τίς ρυτίδες του, καί τά γένια του πού έφθαναν μέχρι τόν λαιμό του. Τό μαύρο ράσο του μαύρο μέ πτυχώσεις, καί στό αριστερό του χέρι κρατούσε ένα φώς υπέρλαμπρο ενώ μέ τό δεξί ευλογούσε !...

Ήταν ένα πλάσμα, 500 ετών, καί βρισκόταν μέ τήν δύναμι τού Χριστού  ολοζώντανο, ακριβώς δίπλα μου!!

--Συγχώρεσέ με, τού είπα, καί αύριο μόλις ξημερώσει ό Θεός τήν ημέρα του, θά σέ φροντίσω...

Καί αμέσως έγινε  ά φ α ν τ ο ς !

Συνέχισα ειρηνικά τόν Εσπερινό μου, καί τό πρωϊ καθάρισα τά άγια λείψανα, τά έπλυνα, καί άναψα ένα μικρό καντηλάκι.

Τό ίδιο βράδυ είδα τόν Άγιο στόν ύπνο μου. Στεκόταν όρθιος καί κατάφωτος μέσα στήν Εκκλησία. Κρατούσε τήν εικόνα του στά χέρια του καί μέ κοίταζε...

Άκουσα τήν φωνή του πεντακάθαρα...

--" Σ΄  ε υ χ α ρ ι σ τ ώ   π ο λ ύ,  μού είπε.  Ο ν ο μ ά ζ ο μ α ι   Ε  φ ρ α ί μ ..."

Πέρασε αρκετός καιρός απ΄ αυτό τό περιστατικό καί πάντα μέσα μου είχα μιά απορία...

Ώσπου μιά μέρα, μετά τό τέλος τού Εσπερινού, καθώς μέ τό χέρι μου έκλεινα τήν πόρτα τής Εκκλησίας, ακούω τρία χτυπήματα, σάν από κεχριμπαρένιο κομπολόϊ. Κατάλαβα ότι ήταν ό Άγιος, μπήκα στό ιερό πού βρίσκονταν τά άγια λείψανά του, άναψα ένα κερί καί ευλαβικά τά προσκύνησα.

Αλλά τί νά ειπώ καί τί νά λαλήσω, όταν τήν ίδια ακριβώς στιγμή σάν χείμαρος πλημμύρησε όλος ό τόπος από τήν  Παραδεισένια εκείνη ευωδία πού τά άγια λείψανα έβγαζαν...".

Έτσι περιγράφει ή αείμνηστος ηγουμένη Μακαρία Δεσύπρη τήν εμφάνιση τού αγίου σάν μία σφραγίδα - πρόλογο σέ κάθε ένα από τά βιβλία γιά τόν Άγιο Εφραίμ,πού μέχρι σήμερα τό μοναστήρι έχει κυκλοφορήσει, μέ τόν γενικό τίτλο "ΟΠΤΑΣΙΑΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ τού Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ τού θαυματουργού" - Αθήναι - 1998.

Νά σημειώσουμε εδώ, ότι τά περιγραφόμενα θαύματα είναι πάντα επώνυμα, μέ στοιχεία καί  διευθύνσεις, καί αφορούν ανθρώπους διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων καί επαγγελμάτων. Εργάτες, επαγγελματίες,υπάλληλοι,γιατροί, αξιωματικοί, καί δικηγόροι, είναι οί άνθρωποι πού μέ τό χέρι στήν καρδιά ομολογούν θαυματουργικές επεμβάσεις τού Αγίου Εφραίμ, αλλά καί εμφανίσεις  π ρ ό σ ω π ο   μέ   π ρ ό σ ω π ο   σέ περιστατικά περίεργα καί παράδοξα...

Περιστατικά πού συνέβησαν εδώ καί τώρα, στήν εποχή μας, μιά εποχή μέ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά καί επικινδυνότητες, γι΄ αυτό καί ό Άγιος Εφραίμ από τίς πρώτες κι΄ όλας εμφανίσεις του στήν τότε ηγουμένη Μακαρία,  είχε πεί,

"Θά κάνω πολλά θαύματα, γιά νά πιστέψει ό κόσμος καί νά σωθεί (νά σώσει δηλαδή τήν ψυχή του), π ρ ί ν   έ λ θ ο υ ν   τ ά   μ ε γ ά λ α  δ ε ι ν ά..." .

(Προφανώς εννοεί, τίς φοβερές εκείνες ημέρες τών πολέμων αλλά καί τών μετέπειτα διωγμών τού Αντίχριστου, πού μέ τόν μυστηριώδη σατανικό αριθμό  666  θά προσπαθήσει νά σφραγίσει καί νά θέσει υπό τήν ιδιοκτησία τού Εωσφόρου όλη τήν ανθρωπότητα, αρχής γενομένης από τίς συναλλαγές καί τά τρόφιμα σέ παγκόσμια κλίμακα...)

Μία πολύ ζωντανή περιγραφή τού μαρτυρίου τού Αγίου Εφραίμ, μάς δίνει ό κ. Παναγιώτης Σπυρόπουλος, Κανδρινού 76, Αθήνα, μέσω ενός ξεχωριστού οράματος πού είδε καί έχει καταχωρηθεί στό επίσημο βιβλίο τής Ιεράς Μονής, στόν Γ΄ τόμο.

"Είδα, ότι βρισκόμουν ντυμένος σάν παπαδάκι στό μοναστήρι, καί βοηθούσα τόν Άγιο στήν Εκκλησία. Ξαφνικά, βλέπω νά μπαίνουν μέσα κάτι αγριάνθρωποι μέ σαρίκια στό κεφάλι τους, κρατώντας ρόπαλα, ξύλα, καί σπαθιά. Από τόν τρόμο μου έτρεξα καί κρύφτηκα κυττώντας μέ αγωνία τό τί θά γίνει...

Όλοι αυτοί, φωνάζοντας δυνατά, έπιασαν τόν Άγιο καί αφού τόν έδεσαν στό δέντρο, άρχισαν νά τόν κτυπάνε, νά τόν τρυπάνε μέ τά σπαθιά τους καί τό αίμα νά τρέχει στήν γή...

Τού έκαναν μαρτύρια ανήκουστα, κόβοντας κοματάκια από τό κορμί του, ενώ μέ  γυρισμένα τά μάτια στόν ουρανό ό Άγιος προσευχόταν. Ακόμη καί ένα μικρόσωμο σκυλάκι πού συνεχώς γαύγιζε δίπλα του προσπαθώντας νά τόν ελευθερώσει, τό κυνήγησαν κι΄ αυτό οί τύραννοι...

Από τόν φόβο μου καί τήν αγωνία μου, συνεχίζει ό κ. Σπυρόπουλος, βλέποντας τήν ζωντανή αναπαράσταση τού μαρτυρίου τού Αγίου Εφραίμ, ξύπνησα, αλλά όταν σέ λίγο ξανακοιμήθηκα τό ίδιο όνειρο συνεχίσθηκε...

Δέν έβλεπα τώρα τούς τυράννους αλλά μόνο τόν Άγιο δεμένο πάνω στό δένδρο πού καί σήμερα υπάρχει, κατακόκκινο μέσα στό αίμα του, χαρακωμένο από παντού, αλλά δέν ζούσε πιά, είχε πεθάνει...

Κι΄ εγώ, πάντα κρυμμμένος πίσω από μιά βρύση καί προσευχόμενος στόν Θεό νά μού δώσει δύναμη, φοβόμουν νά βγώ μή ξέροντας πιά τί νά κάνω.

Καί ξαφνικά βλέπω, νά μπαίνουν βιαστικά εκεί μερικοί άνθρωποι, νά ξεκρεμάνε τόν Άγιο, καί νά τόν μεταφέρουν σ΄ έναν λάκκο πιό πέρα, βάζοντάς τον μέσα.

Έβλεπα ακόμη, τό μικρόσωμο σκυλάκι μέ ένα κομμάτι κρέας στό στόμα νά κατευθύνεται στόν λάκκο, καί ρίχνοντάς το μέσα νά απομακρύνεται ουρλιάζοντας πένθιμα.

Ήταν ακριβώς τό ίδιο σκυλάκι, γιά τό οποίο σέ ένα άλλο όραμά είχε πάλι αναφερθεί ό Άγιος, "ότι ήταν τό μόνο πλάσμα πού μού συμπαραστάθηκε τότε, γλύφοντας τίς πληγές μου..."


«25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ...»
"...Σεβαστή ηγουμένη και αγία Μητέρα, Με σεβασμό φιλώ τό χέρι σας, ή δούλη τού Θεού, Αγγελική.

Κατ' αρχάς ζητώ μιά πολύ μεγάλη συγγνώμη άπό τόν Άγιο Έφραίμ, διότι άργησα, λόγω πολλών προβλημάτων, πάρα πολύ, σχεδόν 9 χρόνια, από τότε πού ό Άγιος επισκέφθηκε εμένα τήν αμαρτωλή καί δέν αξιώθηκα νά γράψω τό θαύμα, γιά νά τό γράψετε στό βιβλίο θαυμάτων.

Ελπίζω ακράδαντα στον Κύριο μας, στην Υπεραγία Θεοτόκο καί στον Άγιο μας ότι θά με συγχωρήσουν. Είχα πάρα πολλά προβλήματα οικογενειακά, αρρώστιες καί θανάτους, πού μέ απορρόφησαν τόσο, ώστε νά ξεχάσω νά σας γράψω τό θαύμα, χωρίς ποτέ, μά ποτέ νά ξεχνώ τή μεγάλη ευεργεσία τοϋ Αγίου μας, καί χωρίς νά πάψω νά Τόν ευχαριστώ καί νά προσεύχομαι.

Ήταν ένα απόγευμα του Νοέμβρη 1990, όταν χτύπησε τό τηλέφωνο μου. Ήταν μιά συνάδελφος καί πολύ καλή μου φίλη, ή οποία μού είπε: «Αγγελικούλα, έμαθα πώς στή Ν. Μάκρη, σ' ένα Μοναστήρι, είναι ένας Άγιος πού τόν λένε Έφραίμ, θέλεις νά πάμε νά προσκυνήσουμε;»

Έδώ πρέπει νά κάνω μιά παρένθεση, μια και εγώ τότε ήμουν πολύ μακριά άπό τό Θεό, όχι πώς δέν πίστευα, αλλά είχαμε πάρα πολλά οικογενειακά προβλήματα, όπως σας προανέφερα, τά όποια είχαν κλονίσει τήν πίστη μου, πού ήταν χλιαρή· όλα μας πήγαιναν ανάποδα, τίποτε δέν πήγαινε δεξιά. Αγανακτισμένη καί φορτισμένη λοιπόν, βλασφημούσα μέ πάρα πολύ κακές λέξεις, σάν αυτές πού χρησιμοποιούν οι κατώτερες τάξεις της κοινωνίας πού είναι μακριά άπό τό Θεό, όπως ήμουν εγώ.

Εργαζόμουν στην Αθήνα, καί 25 χρόνια καί δέν πήγαινα τίς Κυριακές στην Εκκλησία, ούτε κοινωνούσα.

Στην Εκκλησία πήγαινα μόνο τό Πάσχα, όταν κατέβαινα στην πατρίδα μου, καί χωρίς νά νοιώθω τό βαθύ συναίσθημα της πίστεως.

΄Ημουν πάρα πολύ επηρεασμένη άπό τόν ανθρωποκτόνο ( διάβολο ) καί μέ έκανε ό,τι ήθελε... Έτσι, εκείνο τό απόγευμα πού μεσολάβησε τό τηλεφώνημα της φίλης μου πού μοϋ έλεγε νά έλθουμε στον Άγιο, εγώ ήμουν ακόμα πολύ χλιαρή. Ή φίλη μου απεναντίας πίστευαν οικογενειακώς στό Θεό καί εκτελούσαν όλα τά θρησκευτικά καθήκοντα, ήταν άνθρωποι τοϋ Θεού....

Επειδή, λοιπόν, ήταν πολύ καλή μου φίλη καί μέ βοηθούσε ψυχολογικά καί ηθικά, δέν ήθελα νά της χαλάσω τό χατίρι, δέχτηκα νά έρθουμε, καί μάλιστα εγώ ή αμαρτωλή, όταν μοϋ μιλούσε στό τηλέφωνο καί κατάλαβα τί ήθελε νά μοϋ πει, έκανα μέ βαρύ αναστεναγμό:

«Ωχ... τώρα θά μού πεί νά πάμε στό Μοναστήρι, θά τρέχω τώρα καί στά Μοναστήρια!» (ήμουν πολύ μακριά άπό αυτά τότε).

Πόσο λάθος σκέψη έκανα όμως, χωρίς νά ξέρω πόσο καλό θά μοϋ έκανε εκείνη ή πρώτη μου επίσκεψη στον Άγιο, τόν όποιο δέν είχα ακούσει ποτέ μου, ούτε και τό όνομα Του.

Όταν μοϋ είπε τό όνομα Του, τό άκουγα γιά πρώτη φορά καί τήν ρώτησα;

-- «Πώς είπες ότι λένε τόν Άγιο;»

-- «Άγιο Εφραίμ» μού λέει. Καί τής απαντώ:

-- «Πώς είπες, Εφραίμ; Πρώτη φορά ακούω αυτό τό όνομα, τί όνομα είναιαυτό; Τούρκικο; Αιγυπτιακό; Τι είναι;...» καί μού είπε:

-- «Όχι, Ελληνικό είναι…».

Τελικά, ήρθαμε στή χάρη Του καί Τόν προσκύνησα με σεβασμό, επειδή ήταν Άγιος, αλλά όχι με τό βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα πού έχει ό κάθε πιστός. Όταν βγήκαμε από τήν Ιερά Μονή στό προαύλιο, είδα τό δένδρο πού κρέμασαν τόν Άγιο μας, αλλά δέν τό σκέφτηκα σοβαρά, τό αντιμετώπισα πολύ χλιαρά.

Στό προαύλιο τότε υπήρχε μιά μικρή βιβλιοθήκη. Πλησίασα μόνη μου, ή φίλη μου μάλλον μέ παρακολουθούσε διακριτικά, αφήνοντας στον Άγιο τήν προτεραιότητα, ενώ εγώ εκεί στήν βιβλιοθήκη διάβαζα τά εξώφυλλα των βιβλίων:

«Οπτασίαι καί θαύματα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ τοϋ Θαυματουργού».

Εκείνη τή στιγμή ξαφνιάστηκα καί μονολόγησα:

«Μά καλά τώρα, θαύματα; Τί λέει τώρα; Τί θαύματα γίνονται σήμερα τόν 20ο αιώνα; Τί λέει, θαύματα ; ».

Ήμουν όλο απορία καί δυσπιστία, είχα σκοτάδι στην ψυχή μου καί ειρωνεύτηκα αυτά πού διάβαζα εκείνη τήν στιγμή.

Όμως, εκείνη τή στιγμή πού ειρωνευόμουν καί περιεργαζόμουν τό βιβλίο, κάτι μέσα μου μού έλεγε «πάρτο…πάρτο..».

Μέ πολύ δισταγμό καί χωρίς νά ξέρω τί νά κάνω, άπλωσα τό χέρι μου δειλά-δειλά νά πάρω τό βιβλίο, κάτι μοϋ έσπρωχνε τό χέρι καί σάν νά μοϋ έλεγε, «πάρτο…».

Τελικά, παίρνω τήν απόφαση καί λέω: «Θά τό πάρω άπό περιέργεια, νά δώ τί γράφει...» Πού νά ήξερα ή αμαρτωλή, ότι άπό εκείνη τηστιγμή άρχιζε γιά μένα ή σωτηρία τής ψυχής μουάπό τόν Κύριο μας, αλλά φυσικά εκείνη τή στιγμή εγώ δέν κατάλαβα όλο το βάθος, αλλά έκ τών υστέρων τό κατάλαβα...

Νά μή σάς κουράζω, καί ζητώ συγγνώμη, αλλά πρέπει μέ λεπτομέρεια αυτά νά τά γράψω. Όταν πήρα τελικά τό βιβλίο, άρχισα νά τό διαβάζω κάθε μέρα πρίν τόν μεσημεριανό μου ύπνο, άπό λίγο-λίγο, όμως τό λίγο-λίγο μέ έκανε νά διαβάζω πιό πολύ.

Τά 2 ή 3 κεφάλαια γίνονταν περισσότερα, καί δέν κοιμόμουν τά μεσημέρια γιά νά τελειώσω όλο τό βιβλίο. Άρχισε νά μ' ευχαριστεί, νά μέ τραβάει κάτι τό ενδιαφέρον, άρχισα στή μέση τοϋ βιβλίου νά αγαπώ πάρα, μά πάρα πολύ τόν Άγιο μας, ένοιωσα ότι Τόν γνώριζα πολλά χρόνια, ενώ στην πραγματικότητα κανένας μας δέν γνωρίζει κάποιον Άγιο. Έγώ εκείνη τή στιγμή ένοιωθα νοερά, πολύ κοντά μου τόν Άγιο.

Τίς ώρες πού διάβαζα τό βιβλίο, ένοιωθα ότι Τόν γνώριζα πολύ καλά τόν Άγιο καί Τόν ευχαριστούσα πού θεράπευσε τούς αρρώστους σάν νά Τόν έστελνα εγώ. Τέτοια χαρά ένοιωθα, καί όλο Τόν ευχαριστούσα...

Κάποια στιγμή αισθάνθηκα πολύ προσβεβλημένη πού όλα αυτά τά 25 χρόνια δέν πήγαινα στην Εκκλησία, δέν είχα Εξομολογηθεί ποτέ μου καί φυσικά δέν κοινωνούσα, καί ευθύς, όπως ήμουν καθιστή στό κρεβάτι, σηκώνω τά μάτια μου στον ουρανό καί λέω:

«Θεέ μου, Χριστέ μου, Σ' ευχαριστώ πού θεράπευσες τούς αρρώστους καί συγχώρεσε με κι΄ εμένα… Εγώ πού ήμουν Κύριε, 25 ολόκληρα χρόνια καί δέν πάτησα στην Εκκλησία Σου ποτέ μου;» (παρ' όλο πού στή γειτονιά μου υπήρχαν 4 Εκκλησίες γύρω μου, ή μία στην ανατολή, ή άλλη στή δύση, ή άλλη Βορρά καί ή άλλη Νότο).

Καί ύστερα άρχισα νά ευχαριστώ καί πάλι τόν Άγιο μας καί είπα: 

«Άγιε μου Έφραίμ, νά Σέ αγκαλιάσω καί νά Σέ φιλήσω πού θεράπευσες τούς αρρώστους διά μέσου τοϋ Κυρίου....» 

καί, ώ, τού θαύματος, εκείνη τή στιγμή, αφού έβαλα τό σελιδοδείκτη, γυρνάω τό βιβλίο νά φιλήσω καί νά ευχαριστήσω, μέ μιά ανείπωτη χαρά καί αγαλλίαση, τόν Άγιο πού είναι στό εξώφυλλο…

Προτού όμως ν' ακουμπήσω τά χείλη μου στον Άγιο, πέρασε ενδιάμεσα μιά πάρα πολύ ωραία μυρωδιά σάν κολόνια.

Εκείνη τή στιγμή δεν κατάλαβα ότι ή μυρωδιά αυτή λεγόταν θεία εύωδία, διότι όπως σάς έγραψα καί πιό πάνω, ήμουν μακριά άπό τήν Εκκλησία καί δεν τά ήξερα από αυτά τα πράγματα….

Τήν ίδια εκείνη στιγμή άρχισα νά έχω μιά πολύ μεγάλη περιέργεια καί αναρωτιόμουν, τί μυρίζει έτσι ωραία, καί μύριζα τό βιβλίο γιά νά καταλάβω τί ήταν εκείνη ή ωραία μυρωδιά. Μύριζα τά ροϋχα πού φορούσα, μύριζα μετά τόν αέρα μέσα στό δωμάτιο μου· δέν μ' άφησε έτσι, συνέχιζα νά μυρίζω όλη τήν γκαρσονιέρα καί νά λέω, μά τί ήταν αυτό;

Τήν άγνοιά μου, τήν απορία μου καί τήν περιέργεια μου, μού τήν έλυσε ή φίλη μου πού μέ έφερε στό Μοναστήρι, αφού προηγουμένως της τηλεφώνησα καί τής το είπα:

«Αγγελική», μού είπε «σ' επισκέφθηκε Άγιος Έφραίμ!».

Την ρώτησα έκείνη την στιγμή πού μιλούσαμε στό τηλέφωνο: «Ποϋ είναι ό Άγιος; πού είναι, δέν Τόν βλέπω, δέν Τόν είδα νά μπει στό σπίτι μου». Καί μοΰ είπε ή φίλη μου:

«Ό Άγιος σέ επισκέφθηκε διά τής θείας ευωδίας Του, διότι πήγαμε καί Τόν προσκύνησες. Ή μυρωδιά πού ένοιωσες, λέγεται θεία εύωδία, καί αυτή ήταν ή παρουσία τοϋ Αγίου, έτσι ήθελε νά έρθει σέ σένα ό Άγιος…».

Με ρώτησε τότε ή φίλη μου: «Έχεις ανάψει τό καντήλι σου;» καί απαντώ «παραδόξως ναι ». Πράγματι, δέν ξέρω πώς, είχα ανάψει τό καντήλι μου, και εκείνο πού θυμάμαι είναι ότι θυμιάτισα καί γονάτισα νά ευχαριστήσω τό Θεό καί τόν Άγιο πού μέ φώτισαν καί νά μέ συγχωρήσουν πού τόσα χρόνια απουσίαζα από κοντά Τους.

Σεβαστή μου ηγουμένη, εκεί πού γονάτισα καί έκλαιγα, χωρίς νά έχω κάποια στενοχώρια, ένοιωσα κάποια εσωτερική αλλαγή καί έσκυβα κατά γής τό κεφάλι μου καί ζητούσα συγγνώμη γιά όλες μου τιςαμαρτίες, γιά όλα αυτά τά χρόνια πού ήμουν μακριά, πολύ μακριά άπό τό Θεό.

Τήν στιγμή πού φωτίστηκα, ζήτησα άπό μόνη μου, έκανα τή σκέψη μόνη μου: πώς δηλαδή μπορώ νά μάθω κι΄ εγώ όλα αυτά πού διαβάζονται στην Εκκλησία καί νά γνωρίσω καλύτερα τό Χριστό, νά είμαι κοντά Του, πώς μπορώ νά μάθω αυτά πού ψέλνει ό Ιερέας καί οι ψάλτες, καί πώς μπορώ νά μάθω γιά τούς Άγίους μας;

Καί μοϋ έρχεται πάλι ή θεία φώτιση! νά πάω νά αγοράσω τούς Βίους των Αγίων καί πολλά άλλα Χριστιανικά βιβλία, γιά νά μάθω τίς Θείες λειτουργίες καί όλα τά σχετικά περί Εκκλησίας, καθώς και τά τροπάρια καί Απολυτίκια Αγίων. Έτσι καί έγινε.

Κατά τήν πρώτη μου Θεία Εξομολόγηση τά είπα όλα στον Πνευματικό μου καί όταν έφυγα γιά τό σπίτι μου μετά άπό τή Θεία Εξομολόγηση, δέν μπορώ νά σάς περιγράψω τί βράχος έφυγε από πάνω μου, περπατούσα καί ήταν σαν να πετούσα, σάν πουλί στον αέρα ( έγινα πραγματικά ελεύθερη )….

Από τότε πού φωτίστηκα καί αναβαπτίστηκα άπό τόν Άγιο Έφραίμ, μπήκα πλέον σ' έναν καλό θρησκευτικό δρόμο, καί αυτό τό οφείλω στον Κύριο μας καί στην Υπεραγία Θεοτόκο πού μεσολάβησαν στέλνοντας τόν Άγιο μας Έφραίμ νά μέ φωτίσει. Χρωστάω λοιπόν ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον Άγιο καί Μεγαλομάρτυρα 'Εφραίμ.

Άπό τότε, πηγαίνω στην εκκλησία κάθε Κυριακή καί τίς Μεγάλες Εορτές, Εξομολογούμαι καί κοινωνάω.

Γι΄ αυτό τό θαύμα πού μού έκανε ό Άγιος Έφραίμ, Τόν δοξάζω καί Τόν ευχαριστώ κάθε μέρα, καί ομολογώ στον κόσμο τό θαύμα Του, καί τούς δίνω τήν Παράκληση Του, εικόνες Του καί τά βιβλία Του νά τά διαβάζουν. Σεβαστή μου Μητέρα και ηγουμένη, ζητώ συγγνώμη άπό τόν Κύριο καί τόν Άγιο μας πού αμέλησα νά σάς γράψω αυτό τό καλό πού μοϋ έκαναν, επίσης ζητώ συγγνώμη καί άπό εσάς, πού σάς κούρασα…

Εύχομαι καί προσεύχομαι ό Άγιός μας νά προστατεύει τήν Ιερά Μονή σας μαζί με τίς αδελφές καί νά προσεύχεσθε καί γιά μένα τήν αμαρτωλή. Με αγάπη Κυρίου ή ταπεινή δούλη σας.

Αγγελική Δ. Αβραμοπούλου,
Οκτώβριος 2003, Αμαλιάδα
(από ένα γράμμα καταχωρημένο στό βιβλίο θαυμάτων, σ. 136, τόμος ΙΗ΄, Σεπτ. 2011)


ΜΕ ΕΣΩΣΕ ΑΠΟ ΜΑΓΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΒΡΗΚΕ ΚΑΙ  ΕΡΓΑΣΙΑ...

Εύοσμος, 9-12-1999
Σεβαστή μου Γερόντισσα, Γνώρισα τον Άγιο Εφραίμ στήν Χίο από μιά κυρία πού κάναμε παρέα εκεί, τόν Μάϊο τού 1997.

Είχα μεγάλο πρόβλημα υγείας, συγκεκριμένα από μάγια, καί πήγα στή Μονή τοΰ Αγίου Εφραίμ καί προσκύνησα. Άπό τότε έγινα καλά καί έκοψα μέχρι καί τά φάρμακα πού έπαιρνα. Αυτό ήταν τό πρώτο θαύμα τοΰ Αγίου μου…Τό δεύτερο δέν άργησε νά έρθει.

Είχαμε οικονομικό πρόβλημα, έπρεπε νά βοηθήσω τόν άντρα μου, νά βρωδουλειά, καί τήν βρήκα από αγγελία μέσα σέ δύο μέρες!

Μάλιστα στό γραφείο πού έπιασα δουλειά είναι καί ή εικόνα τοΰ Αγίου Εφραίμ. Καί τό αφεντικό μου πηγαίνει κάθε μήνα καί προσκυνάει τή Χάρη του καί τή Χάρη τοΰ Αγίου Ραφαήλ στή Μυτιλήνη.

Τήν επόμενη φορά τόν είδα ολοζώντανο στό σπίτι μου μέσα, μέ ένα θυμιατό στό χέρι νά θυμιατίζει, μπαίνοντας άπό τό παράθυρο καί νά βγαίνει άπό τήν πόρτα. Μεγάλη ή Χάρη Του.

Είναι ό πιό γρήγορος Άγιος. Μόλις τόν επικαλεστείς, αμέσως θά βρεθεί δίπλασου. Καί τό τελευταίο θαύμα του, γιά νά μήν σας κουράζω άλλο, ήταν ή απάντηση πού μού έδωσε σέ κάτι πού μέ βασάνιζε πολύ καιρό, αφούπαρουσιάστηκε ένα βράδυ στον ύπνο μου ή εικόνα Του καί ζωντάνεψαν τάμάτια Του.

Συγκεκριμένα τά άνοιξε πάνω, κάτω, δεξιά,αριστερά. Ήταν ή απάντηση σέ αυτό πού ήθελα. Τόν ευχαριστώ άπό τά βάθη της ψυχής μου.

Ευχαριστώ τό Θεό πού μού έστειλε αυτόν τόν "Αγιο στό σπίτι μου, γιά νά μας προστατεύει άπό κάθε κακό. Μέ ευλάβεια. Μία ακόμη πιστή του,

Μαντενιώτου Καλλιόπη, Εύοσμος, Θεσσαλονίκη


ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΣΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΑΝ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ...

"Αγία Ηγουμένη,
Πρίν περίπου δύο χρόνια είχα έρθει στη Μονή σας καί στον Άγιό μας. Πρίν νά έρθω, γιά πρώτη φορά, προσευχήθηκα νά μού πει αν μέ δέχεται. Καί τόν είδα στον ύπνο μου, πανύψηλο, μέ ένα γκρί ράσο πού ανέμιζε, καί πολύ αδύνατο...
Προχτές, στίς 6 Μαίου, είχα φοβερή καί έντονη επιθυμία νά έρθω στό Μοναστήρι σας. Ήρθα μέ μιά φίλη μου καί τήν κόρη της μέ ταξί. Μέσα στό αυτοκίνητο είχα πάρει ενα βιβλίο τού ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ «ΟΠΤΑΣΙΑΙ ΚΑΙΘΑΥΜΑΤΑ». Ξαφνικά βλέπω ότι τήν προηγουμένη ημέρα ήταν ή γιορτή Του.

Τό παιδί μου όλο αυτό τό διάστημα έψαχνε γιά δουλειά καί δέν έβρισκε.Περισσότερο από όλα όμως ήθελε νά πάει στην ΑΜΣΤΕΛ γιά νά φτιάχνει μπύρα, γιατί μέ αυτό ήθελε ν' ασχοληθεί επαγγελματικά.

Τήν ώρα πού ήμουν μπροστά στό ΑΓΙΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ, ήταν 12  μέ 12.30 μεσημέρι. Όταν ήρθα σπίτι, έμαθα ότι εκείνη ακριβώς τήν ώρα τηλεφώνησαν στον γιό μου, τήν άλλη μέρα νά πάει στην ΑΜΣΤΕΛ γιά δουλειά. Μέ άπειρο σεβασμό Φωτεινή Πνευματικού
Υμηττού 153 Τερψιθέα - Άνω Γλυφάδα Αθήνα, ΤΚ 16561"


yiorgosthalassis.blogspot.com

Πέμπτη 30 Ιουνίου 2016

Αυτό το: "πέσ' τα, να μην τα λέω", γιατί έχω και δουλειές!

Πέστε το, ρε, παιδιά, να μη χασομεράω!!! (2 και 47 π.μ. 30/6/16 ώρα που έκλεισε η πρόχειρη ανάρτηση)
Ούτε που σας διάβασα!

Λίγο και τσακ, καλύφθηκα!

ΔΕ ΒΛΕΠΩ με τα μάτια, τέλος!

Το είχα καταλάβει, αλλά αυτή τη βδομάδα, ο ΆΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ, ΛΑΛΟΥΣΕ!!!

Τί να λέω, εγώ;

Πάτε εκεί στα ερευνητικά ιστολόγια, στα παιδιά!

Εγώ, την ζωή μου περιγράφω, κάπως αυθόρμητα....
Σιγά- σιγά, θα την λέω!
ΌΠΩΣ ΤΑ ΦΕΡΕΙ!
"Καθείς εφ ω ετάχθει"

Πού να προλάβω να τα πω;

Αυτό το: "πέσ' τα, να μην τα λέω", γιατί έχω και δουλειές!

Βλέπουμε με τον εγκέφαλο: «Altered states» – Tα πειράματα του John Lilly με τη δεξαμενή απομόνωσης

Υγ. 2 και 45 Τελικά, το διάβασα.
Απορία: και τί γίνεται, όταν έχεις και αποδείξεις - απάντηση στον εγκέφαλο που τρέχει, .... με φώτο ημέρας και ώρας, πείτε του, από μένα!!!

ΕΚΕΙ, το λέμε: ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ, πείτε του από μένα, του πειραματιστή!!!

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2016

Μικρές οι εικονίτσες... αλλά, ΠΟΛΛΑ, ΛΕΝΕ!

Μικρές οι εικονίτσες... αλλά, ΠΟΛΛΑ, ΛΕΝΕ!

Ιστορίες Αιώνων, που ενώνονται με όλου του κόσμου τις στιγμούλες!

Πάπυροι και πάπυροι, βιβλία και μελάνες!

Έλιωσαν και κουμπάκια υπολογιστών, τόσο που δεν "βλέπεις" τα γράμματα!

Πρέπει να λιώσεις πολλά κουμπάκια, ακόμα, μέχρι να καταφέρεις να αξιωθείς, να περιγράψεις σωστά, έστω, μία στιγμούλα!... μια φευγαλέα στιγμούλα της ζωής σου, που τόλμησες και φωτογράφησες ΤΑ ΑΓΙΑ!
Σταγόνα στον Ωκεανό!
Αμαρτία διαρκείας, το επιτρέπαν και οι Ιερείς, νομίζαμε πως σώζουμε ΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ, νομίσαμε πως έτσι θα δυναμώσουμε την Πίστη, ακόμα και τον τουρισμό, ναι...
ναι, ναι
κι άλλα ναι, βάλε κι άλλα

και μια τελεία.

Αυτή η διαρκείας εξομολογούμενη διαρκείας αμαρτία μου, ήταν και η αφορμή να βλέπω, ότι δεν είδα στην ώρα του.

και χθες, είδα, αυτές τις τυχαίες τοποθετήσεις, δεν ήταν ίδιας μέρας, λένε πολλά, ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ ΠΟΛΛΑ, σε μένα, όμως!





και τώρα ανατρίχιασα...

Ο Άγιος Εφραίμ, δεν βρέθηκε τυχαία, τελικά, να τον "δείχνει" η Παναγιά!
Εκείνη την ώρα, μαζί τις αγόρασα, με τράβηξαν και οι Δυο, φάτσα βιτρίνα ο Άγιος Εφραίμ, σα να έλεγε: ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ!
Κρυμμένη η Παναγιά σε μια γωνίτσα, άλλος δεν θα την έβλεπε, μού μίλαγε το χαμόγελό της και τα χέρια της!
Δε φόραγα γυαλιά, δεν είχα και λεφτά, έψαχνα κέρματα, δεν είδα ότι έλειπε ο Χριστός!

μετά... μετά, κλικ, κλικ, βιαστικά, έφυγα, κι έμεινα εδώ να "βλέπω", τα Θαύματα, τα Θαυμαστά!

και τότε, στον Περιφερειακό, το όραμα, η Ίδια η Παναγιά.... της είπα κι έστριψε, δεν ήξερα που, μετά έμαθα, η οδός, λεγόταν Ευφραιμίδου! ξανά όραμα το βράδυ και μ' έσωσε, κιόλας! (Βλέπε θαύματα και Σημάδια 1)

Όλα γύρω - γύρω όλοι, μόνο η Πίστη μας, απ' έξω!
Έτσι πάει, δυστυχώς!
Έχω τόσα πολλά να γράψω, ευτυχώς, κρατάω στίγματα φωτογραφιών!

Αυτές οι ΙΕΡΕΣ πρωτότυπες Δυάδες, Αν ξέρατε, τί Ιστορία λένε, αυτές τις μέρες και τι ανατριχίλα (ρίγος) ΑΝΩΤΕΡΟ, με διαπερνά, απόψε... όσο τις κοιτάζω, ενώ πατάω κουμπάκια!!!

Νύσταζα πολύ, απόψε.
¨ημουνα ερείπιο, απόψε.
Φύσηξε αρκετά, απόψε, τόσο που έκλεισα και τα παράθυρα, γιατί γινόταν ρεύμα, και χτύπαγαν οι πόρτες νυχτάτικα, (όχι, σαν χθες, όμως! Εκείνο, δεν ήταν πόρτα! Ίσως ήταν προμήνυμα απ' την έκρηξη που έγινε απόψε, κι επειδή χρωστούσα στο ΘΕΟ, αντί προσευχής, στάθηκα εδώ, με αρκετά εμπόδια πάλι.... κολλημάτων καρτελών, κ.λ.π.

Κρατάω πρόχειρες τις αναρτήσεις, είναι βιαστικές, γιατί καθόταν το παιδί, ως τις μία; αύριο, θα συμπληρώσω και θα διορθώσω.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΟΥ, λέει, στον ΑΕΡΑ< ΤΩΡΑ!!!
Ο ΑΣΣΟΣ ΜΟΥ, που τον έλιωσα απ' την ταλαιπωρία, εδώ και ένα χρόνο, τώρα!
Ξύθηκε πολύ χρώμα, κι εδώ και καιρό, ότι πρόλαβα, προστατεύτηκε με ζιλοτέιπ!

Αέρας. Αγριεύει.
Η οθόνη ζαλίζει, κι οι ευθείες μαζί!

(Ευθείες λέω τις τρεις ευθείες του Ευθειασμού του αυχένα μου, που μού απαγορεύουν αυτή την στάση, ΑΛΛΑ, άμα ζεις από αμέτρητα θαύματα, ποιος κολώνει στις στροφές και στις ευθείες;
ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!
ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ, ΕΔΩ!
ΓΙΑ ¨ΟΣΟ!

Δεν τελειώνουν αυτά που έχω να σας πω, γι' αυτές τις μέρες, κι αυτές τις εικονίτσες!
Να μας έχει ΚΑΛΑ! ΌΛΟΙ ΤΟΥΣ< να μας προστατεύουν!

4 και 14, Η ΠΟΛΗ...
Πόνος στην ΠΟΛΗ.
Όχι, δεν αντέχω να πονάει κανείς!
Οι άνθρωποι δεν είμαστε πιόνια!
Κάποιοι παίζουν, δε θέλω να μάθω δε θέλω να δω.

Βόηθα, Χριστέ μου, να λυθεί αλλιώς το άδικο, ¨ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Κοιτάς αλλού;

Κι εγώ, διστάζω τόσο πολύ, να προκαλέσω με τις δικές μου αναρτήσεις!

Καλέ μου Χριστέ, σε πήρα κοντά μου, απόψε είχα μόνο την μικρούλα, τον ΆΣΣΟ μου, δε μπορώ να σε καθυστερώ, σε έχω προ πολλού, ΕΠΙΛΕΞΕΙ!

(¨ονειρο - Σωτήρα, καλοκαίρι 2015)



Τρίτη 28 Ιουνίου 2016

Καθυστερημένες αποδείξεις ΑΝΩΤΕΡΩΝ και μη, στιγμών μου, 1

χωρίς πολλά λόγια, λόγω κακοκαιρίας, ρίσκου, συγκίνησης και ΣΟΚ, ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΩΝ και άλλων ΘΑΥΜΑΣΤΩΝ ΣΗΜΑΔΙΩΝ που στην στιγμή τους, δεν τα είχα αντιληφθεί, όλα!

Πάμε, για να βγαίνουμε.







Της ΠΑΝΑΓΙΑΣ, ξεχωριστά, ΠΡΕΠΕΙ!

Σάββατο 25 Ιουνίου 2016

Άγιε ΕΦΡΑΙΜ...!!!

Άγιε Εφραίμ, μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Μα, είναι δυνατόν;;;
Σού χαμογέλασα, νωρίτερα...
"Παράπονα;" ΣΟΥ είπα...
Μα τώρα, ΕΣΥ ΜΙΛΟΥΣΕΣ από χθες και σήμερα που έγινε χθες και στο μόλις!

Μα.... είναι δυνατόν, να ΣΕ ξέχασα;;;;;;;;;;;
Μόνο την γαρδένια ΣΟΥ, που έπεσε, πήρα μέσα, τίποτ' άλλο!

Κι ύστερα, έπρεπε να φύγω... ΞΕΡΕΙΣ!

Πω πω!!!
ΌΛΑ ΜΙΛΑΝΕ!
ΟΛΟΙ ΣΑΣ, ΜΙΛΑΤΕ!

ΣΟΚ....;
Τα θυμάμαι ένα- ένα...

Δώστε μου ανάσα, Αν ΠΡΕΠΕΙ να τα πω, νωρίτερα τα ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΟΥ, που δεν κατάλαβα στην ώρα τους, θα το κάνω...

Μέρες λείπεις κι απ' το μαξιλάρι μου... εγώ ΣΕ ΕΔΩΣΑ!
Στο κορίτσι το ξένο, για το ΚΑΛΟ ΤΗΣ!...

Σε ξέχασα μετά, ναι....

ΣΟΚ, Αν αυτό που σκέφτηκα, συνέβει!

ΖΩΝΤΑΝΕ, ΑΓΙΕ ΜΟΥ, άσε με να κρυφτώ απ' τον ίδιο τον εαυτό μου!

ΣΟΚ!

ΚΑΙ ΑΥΤΑ, ήταν στα ΣΟΚ;
ΚΑΙ δεν θα πουν οι "λογικοί" την Κατερίνα τρελλλλή;
Και πως να μιλήσω για τρίτους;
Για μένα, δεν με πειράζει...

Δώσε μου ΆΓΙΟ ΦΩΣ, ΕΣΥ, που μ' ΈΦΕΡΕΣ ως ΕΔΩ!

Βόηθα Με, να βοηθήσω, γιατί χάθηκα σε τόπους, χρόνους, λογικά και μη.

Άνθρωπος είμαι... δοκιμάζομαι πολύ, ΒΟΗΘΑ!

Τετάρτη 22 Ιουνίου 2016

.... ΣΕ ΚΑΛΟ!

....Να μάθω ειδήσεις...
Σοκαρισμένη, δε μπορώ να μιλήσω για τα δικά μου "όνειρα".
Όταν πρέπει, μ' ανοίξει δρόμο... ΣΕ ΚΑΛΟ!
12 παρά, πρωί, 22 Ιούνη 2016, Τετάρτη