Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Πιστοί προσκυνούν το κάστανο που έβρασε ο Άγιος Παΐσιος;

...Κι εκεί που ψηνόμασταν στην αμμουδιά κουβεντιάζοντας, την ακούω:
"Α! Τί είναι το Ιερό κάστανο;"
"Τί 'ναι αυτό;"
"Α! Και νόμιζα, εσύ, θα ξέρεις!"
....
Έμεινα! Όχι στο κάστανο, που μόλις, έμαθα, αλλά στο τι νομίζουν οι άλλοι οι για μένα!
...Το απολωλός πρόβατο... εγώ ειμί.
Πάμε να το κρατήσουμε:

***

Πιστοί προσκυνούν το κάστανο που έβρασε ο Άγιος Παΐσιος;

In True stories, Θέματα για προβληματισμό, Ψευτοθαύματα by Θάνος Σ. Επαχτίτης79 Comments
Στην εποχή που επιστήμονες πέτυχαν να τηλεμεταφερουν ένα φωτόνιο στο διάστημα, σε μια μικρή γωνιά στη χερσόνησο του Αίμου όπου κατοικούν άνθρωποι που νιώθουν εθνική υπερηφάνεια διότι μετέφεραν τα φώτα του πολιτισμού στην Ευρώπη, κάποιοι προσκυνάνε ένα καστανό.

  • ΑΛΗΘΕΙΑ
Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν δημοσιεύσεις που με την πρώτη ματιά φαίνονται απίστευτες αλλά είναι αληθινές. Ένα κάστανο που είχε βράσει ο Άγιος Παϊσιος πριν πολλά χρόνια, τοποθετήθηκε σε τραπέζι στο Ναό του Αγίου Δημητρίου, στο Αγρίνιο προκειμένου οι πιστοί να το προσκυνήσουν. Σύμφωνα με την Ι.Μ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας, τον Οκτώβριο του 1990, «ο Γέροντας Παΐσιος είχε δώσει ως ευλογία βρασμένα κάστανα σε μια ομάδα φοιτητών που τον είχε επισκεφθεί. Ένας εκ των φοιτητών, τυγχάνει να είναι και ο ένας εκ των δύο ιερέων που τέλεσαν την Αγρυπνία.»

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που τέθηκαν σε λαϊκό προσκύνημα οι παντόφλες του Αγίου στη Κύπρο και τα γυαλιά του στην Αργολίδα, προκαλώντας οργισμένες αντιδράσεις από χρήστες των κοινωνικών δικτύων.

Στη πρώτη περίπτωση, αμεση ήταν η αντίδραση της Εκκλησίας η οποία σχολιάζοντας την εικόνα που κυκλοφόρησε μέσω twitter την χαρακτήρισε τουλάχιστον προκλητική, ενώ στη δεύτερη, ο Μητροπολίτης Αργολίδας εξέδωσε ανακοίνωση λέγοντας πως δεν έχει δώσει «ευλογία» για να τεθούν προς προσκύνηση προσωπικά αντικείμενα του Αγίου Παϊσίου.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Ναού του Αγίου Δημητρίου, «Ο σκοπός που εκτέθηκε η ευλογία του Οσίου Παϊσίου, δεν είναι βεβαίως ειδωλολατρία αλλά τιμή στον Άγιο και ευλογία από αυτόν. Όπως μας διδάσκει η Αγία Γραφή, ο Θεός αρνείται την ειδωλολατρία, αλλά σε πολλά χωρία ευλογεί εικόνες και σκεύη, ζητώντας από το λαό σεβασμό σε αυτά (όπως π.χ. στο βιβλίο Εξόδου στα κεφάλαια ΚΕ΄, 7-18 και ΚΣΤ΄, 1-3)

Τι είναι όμως η πίστη στα είδωλα;
Ειδωλολατρία είναι η πίστη σε είδωλα και αντικείμενα και η θεοποίησή τους. Η λατρεία των ειδώλων πήρε τη μορφή της αστρολατρίας, της ανθρωπολατρίας, της λατρείας ζώων, ανθρώπων, αυτοκρατόρων, αγαθών ή κακών πνευμάτων, στα οποία αποδίδονταν υπερφυσικές ιδιότητες. Πιο ακραία μορφή ειδωλολατρίας είναι ο φετιχισμός, δηλαδή η θεοποίηση αντικειμένων, ασήμαντων πολλές φορές.

Πιθανότατα το «άγιο» κάστανο θα «αποσυρθεί» σύντομα, ωστόσο ήδη η ζημιά έχει γίνει αφού πολλοί άνθρωποι μέσω των κοινωνικών δικτύων έχουν σχολιάσει ιδιαίτερα αρνητικά την πράξη. Προφανώς τέτοιες κινήσεις σκανδαλίζουν και δεν βοηθούν, ενώ δεν θα είναι λίγοι και αυτοί που θα σχολιάσουν πως η Αγρυπνία για το κάστανο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καλοστημένο publicity stunt.
Μόνο ο ίδιος ο Θεός ξέρει, εάν δεν έχει ήδη αποστρέψει το πρόσωπό του για να μη βλέπει τα έργα των λειτουργών του. Καλωσορίσατε στο σκοτάδι της δεισιδαιμονικής Ελλάδας του 2017 (μ.Χ).
Θάνος Σ. Επαχτίτης

Θάνος Σ. Επαχτίτης

πηγή

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Τι συμβολίζει το χέρι του ιερέα που ευλογεί;



Τι συμβολίζει το χέρι του ιερέα που ευλογεί;


Ιησούς
Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς ευλογούσε την ημέρα της Aναλήψεως Του. 
“Kαι αφού σήκωσε τα χέρια του, τους ευλόγησε (Λουκά 24,50) και ευλογώντας τους, εχωρίσθηκε απ’ αυτούς και εφέρετο πρός τα πάνω, στον ουρανό μέχρι που τον έχασαν από τα μάτια τους”.
Αυτή η ευλογία είναι πια η αρχή της Πεντηκοστής.  Ο Κύριος ανέρχεται για να μας στείλει το παράκλητο Πνεύμα, όπως λέγει το τροπάριο της εορτής: 
“Ανυψώθηκες στη δόξα, Χριστέ Θεέ μας, αφού χαροποίησες τους μαθητές σου με την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος και βεβαιώθηκαν από την ευλογία σου”.
Με τον ίδιο τρόπο από τότε και κάθε κληρικός με το δεξί του χέρι, ευλογεί το ποίμνιο του. Δυο πνευματικές ερμηνείες υπάρχουν για τον συμβολισμό του χεριού:
Η πρώτη λέει, ότι έτσι, το χέρι σχηματίζει την φράση “Ιησούς Χριστός Σωτήρ“. Το μικρό δάχτυλο παρομοιάζει το “ιώτα” – την λέξη Ιησούς. Ο δείκτης με τον μέσο “χιαστί” το γράμμα “Χ” την λέξη Χριστός και ο παράμεσος με τον αντίχειρα το μικρό “σ” (σίγμα) που δηλώνει την λέξη Σωτήρ.
Η δεύτερη λέει, ότι έτσι, το χέρι σχηματίζει την φράση “Ιησούς Χριστός Νικά“. Το μικρό δάχτυλο παρομοιάζει το “ιώτα” – την λέξη Ιησούς. Ο παράμεσος με τον αντίχειρα το γράμμα “χ” την λέξη Χριστός και ο δείκτης με τον μέσο, το μικρό “ν” που σημαίνει Νικά.
πηγή Η χώρα του Αχωρήτου

Τέτοιους μερακλήδες παπάδες έχουμε στην Κρήτη!!!!!!!

******



 ***
Ο χρήστης KritiChannel έκανε μετάδοση live.
Τέτοιους μερακλήδες παπάδες έχουμε στην Κρήτη!!!!!!!


-Γιατί να πω τα αμαρτήματα μου στον παπά και δεν τα λέω καλύτερα στην εικόνα του Χριστού;


-Γιατί να πω τα αμαρτήματα μου στον παπά και δεν τα λέω καλύτερα στην εικόνα του Χριστού;




Χριστός
Είναι  γεγονός ότι ο Χριστός μας είναι πανταχού παρών κι όπου κι αν είμαστε ακούει την προσευχή μας. Μόνο σε μια περίπτωση ο Κύριος μας αρνείται να μας ακούσει και να μας συγχωρέσει.
Όταν ενώ δίπλα μας έχουμε τον εκπρόσωπο Του, τον πνευματικό ιερέα, εμείς δεν πάμε με ταπείνωση και με απλότητα να πούμε τα αμαρτήματά μας σ’ αυτόν, αλλά γεμάτοι εγωισμό, που τόσο πολύ αποστρέφεται ο Θεός, και ντροπή, για να μην ταπεινωθούμε στον εξομολόγο, καταφεύγουμε στην άψυχη εικόνα για να πούμε τα αμαρτήματα μας.
Κι  επειδή αδελφέ μου, σε βλέπω ακόμη διστακτικό, θα σου εξηγήσω καλύτερα γιατί δεν είναι σωστός αυτός ο τρόπος εξομολόγησης.
Κατ’ αρχάς, ο Κύριος τη θεία εξουσία της συγχώρεσης των αμαρτιών μας δεν την έδωσε σε εικόνες ή σε άλλα άψυχα πράγματα, αλλά την έδωσε στους Αποστόλους Του και στους διαδόχους τους, λέγοντας: 
«…λάβετε Πνεῦμα  Ἅγιον, ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται».  (Ἰωάν. Κ΄ 22 – 23) 
Όπως λοιπόν κι εσύ βλέπεις, επειδή μόνο αυτοί έχουν το δικαίωμα να συγχωρούν ή όχι, είμαστε υποχρεωμένοι για την αγάπη του Χριστού μας να καταφεύγουμε στον πνευματικό εξομολόγο κι εκεί, με ταπείνωση και συντριβή καρδιάς να ανοίξουμε τη γεμάτη από αμαρτίες ψυχή μας και να αφήσουμε να ξεγλιστρήσουν στο πετραχήλι του ιερέα τα πονηρά φίδια της αμαρτίας, γιατί όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος:
«ἐάν ὁμολογῶμεν τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καί δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τάς ἁμαρτίας καί καθαρίσῃ ἡμας ἀπό πάσης ἀδικίας».    ( Α΄ Ἰωάν. α΄, 9 )
Ένας άλλος λόγος που δεν θέλει ο Χριστός μας να καταφεύγουμε στην άψυχη εικόνα, αλλά στον ιερέα Του, είναι ο εξής:
Η εικόνα δεν είναι σε θέση ούτε να μας συγχωρήσει, αλλά ούτε και να μιλήσει και να μας συμβουλέψει και συνεπώς να μας βοηθήσει να σηκωθούμε από τα λαβυρινθώδη πλοκάμια της αμαρτίας.
Η εικόνα δεν μπορεί να μας συγχωρήσει, ούτε να μας βεβαιώσει ότι μας συγχώρεσε ο Θεός.
Είναι σαν να καταφεύγουμε, μέσα στον ψηλό πυρετό της αρρώστιας μας, στην εικόνα του φίλου γιατρού μας κι εκεί, να τον παρακαλούμε να μας θεραπεύσει.
Μα, είναι δυνατόν να γίνει αυτή η θεραπεία, χωρίς εμείς να πάμε προσωπικά σ’ αυτόν, στο ιατρείο του, να μας εξετάσει, να κάνει τη διάγνωση και να μας δώσει τα απαραίτητα φάρμακα;
Έτσι κι εδώ, είναι ανάγκη να πάμε προσωπικά στο ιατρείο της ψυχής, στο εξομολογητήριο.
Εκεί, γονατισμένοι ταπεινά μπροστά στον ιερέα πνευματικό, ας αποθέσουμε από την κουρασμένη μας ψυχή τ’ αγκάθια και τα τριβόλια των αμαρτιών μας, για να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού μας, που με το στόμα του εξομολόγου θα μας χαρίσει τη συγχώρεση των αμαρτιών και θα σκορπίσει μέσα μας την ειρήνη και τη χαρά.
Γιατί να πω τα αμαρτήματα μου στον ιερέα αφού κι αυτός είναι αμαρτωλός;
Αδελφέ μου, όπως λέει το ιερό Ευαγγέλιο, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι αμαρτωλός.
Όλοι σ’ αυτόν τον κόσμο είμαστε αμαρτωλοί. Όλοι έχουμε την  ανάγκη της εξομολογήσεως και πιο πολύ εμείς, που βρισκόμαστε μέσα στις διάφορες δυσκολίες και δυσχέρειες του κόσμου.
Όταν πηγαίνουμε σε ένα νοσοκομείο για να θεραπευτούμε από τις αρρώστιες μας δεν κοιτάμε αν ο γιατρός που ανέλαβε να μας θεραπεύσει είναι άγιος ή αμαρτωλός.
Μήπως εξετάζουμε, όταν κάνουμε ένα ταξίδι με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο, την ηθική ποιότητα του οδηγού; Ασφαλώς όχι. Εμάς μας ενδιαφέρει να φτάσουμε μόνο στον προορισμό μας.
Άλλο ένα παράδειγμα:
Μπορείς να μου πεις αν αυξάνεται ή μειώνεται η δροσιά και η τρυφερή γλυκιά μυρωδιά ενός ρόδου, που σου προσφέρει ένας ζητιάνος ή ένας πλούσιος, ένας δίκαιος ή ένας αμαρτωλός; Ασφαλώς όχι.
Ακριβώς έτσι κι εδώ, ανεξάρτητα αν ο ιερέας είναι άγιος ή αμαρτωλός, εσύ θα πάρεις ακέραια την ευλογία του Θεού, που θα σε κάνει παιδί Του και κληρονόμο του Παραδείσου.
Δεν έχω αμαρτίες.
Μια άλλη κατηγορία ανθρώπων που τους μιλώ για την εξομολόγηση, αντιδρά, διαμαρτύρεται και μου λέει:
«Τι να πω στον ιερέα, αφού δεν έχω αμαρτίες; Ούτε έκλεψα, ούτε πόρνεψα, ούτε φόνευσα, ούτε και κανέναν αδίκησα».
Κι εγώ ο ταπεινός, λυπημένος για την άγνοια της Αγίας Γραφής που έχουν, τους παρακαλώ να σταθούν δυο λεπτά και αν ακούσουν τι λέει το Ευαγγέλιο, που καλά θα έκαναν να το διαβάζουν έστω και μια φορά το χρόνο.
Και να, πρώτος ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος έρχεται να διακηρύξει:
«Ἐάν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν ἑαυτούς πλανῶμεν καί ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν» και συνεχίζει, «ἐάν εἴπωμεν ὅτι οὐχ ἡμαρτήκαμεν, ψεύστην ποιοῦμεν αὐτόν, καί ὁ λόγος αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν». (Α΄ Ἰωάν. α΄, 8 , 10).
Ο Απόστολος Παύλος τονίζει:
«πάντες γάρ ἥμαρτον καί ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ». (Πρός Ρώμ. γ΄, 23)
 Ο δε Απόστολος Ιάκωβος καταλήγει: «πολλά γάρ πταίομεν ἅπαντες».  (Ἰάκ. γ΄, 2)
Μπροστά στη διαπίστωση αυτή που κάνουν οι Απόστολοι και όλοι οι άγιοι, ότι όλοι είμαστε αμαρτωλοί, πως εσύ αδελφέ μου, θέλεις να ισχυρίζεσαι ότι είσαι αναμάρτητος, άγιος, αφού: «Εἷς Ἅγιος, εἷς  Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός…».
Αλλά και ένα αμάρτημα να έκανες μόνο, ανεξάρτητα αν είναι μεγάλο ή μικρό, είναι αρκετό να σε χωρίσει από την αγάπη του Θεού και να σε οδηγήσει στην κόλαση
Τονίζω πάλι, ‘‘ανεξάρτητα αν είναι μικρό ή μεγάλο’’. Γιατί τον δαίμονα, ή διάβολο τον πεις ή διαβολάκι, δαίμονας πονηρός είναι, ικανός να σε χωρίσει από τον Παράδεισο και από τη γλυκύτατη συντροφιά του Χριστού.
Γι’ αυτό κι εσύ αδελφέ μου, διώξε από μέσα σου κάθε τέτοιου είδους πρόφαση, ότι τάχα δεν έχεις αμαρτίες, έλεγξε καλά τον εαυτό σου, δες και συ που έσφαλες σαν τον άσωτο γιο μπροστά στον αγαπημένο σου Πατέρα και Θεό και με τις αμαρτίες στο χέρι και την μετάνοια στην καρδιά, έλα, πλησίασε το Χριστό που σε περιμένει σαν τον εύσπλαχνο Πατέρα του ασώτου στο εξομολογητήριο κι εκεί, σκυμμένος ταπεινά, παραδέξου όλες τις αμαρτίες σου στο Χριστό μας και ομολόγησε πως δεν είσαι άξιος από τις πολλές σου αμαρτίες να λέγεσαι παιδί Του.
Τότε θα δεις τον Θεό Πατέρα μας, γεμάτο χαρά, μαζί με όλους τους αγγέλους Του, να σκύβει για να σου αλλάξει τα βρωμερά ρούχα της αμαρτίας, με άλλα καινούργια της αρετής, να σου φορά το δακτυλίδι της υιοθεσίας, ότι είσαι δηλ. παιδί Του, και να σφάζει για σένα τον μόσχο τον σιτευτό, τον μονογενή Γιο Του, τον Χριστό μας, για να σε θρέψει πνευματικά και να ζεις πια εσύ μέσα στο Χριστό και ο Χριστός μέσα σου.
Έχω ακόμα καιρό.
Βλέποντας σε τώρα, αδελφέ μου, ο πονηρός δαίμονας να προχωρείς προς το εξομολογητήριο, στενοχωριέται που σε χάνει και να, δες τον τι πάει να κάνει. Σε σταματά και σου λέει:
«Καλά φίλε μου, μη βιάζεσαι δεν σου είπα να μην εξομολογηθείς! Κι εγώ θέλω, λέει ο πονηρός δαίμονας, να εξομολογηθείς, αλλά μια στιγμή, μην τρέχεις τόσο βιαστικά, σκέψου καλύτερα τι πας να κάνεις. Δεν ντρέπεσαι, που μ’ αυτά που θα πεις θα ρεζιλευτείς; Στο κάτω – κάτω της γραφής, εδώ που τα λέμε δεν γέρασες, ακόμα έχεις καιρό!…»
Με αυτά και άλλα τόσα, έρχεται ο πονηρός  δαίμονας να αμφιταλαντεύσει τον άλλοτε φίλο του, εσένα αδελφέ μου, και να σε παγιδεύσει με τη πρόφαση ότι έχεις ακόμα καιρό.
Σκοπός του, να σου σβήσει, αφενός τη διάθεση που έχεις τώρα για να σωθείς και αφετέρου να έρθει ο θάνατος ξαφνικά να σε πάρει, χωρίς να μπορέσεις με τη συνεχή αναβολή να καθαρίσεις με την εξομολόγηση την ψυχή σου από τις διάφορες ακαθαρσίες των αμαρτιών σου.
Όχι αδελφέ μου, όχι, δεν πρέπει να παγιδευτείς από τον εχθρό μας, αλλά χωρίς να καθυστερήσεις καθόλου, τρέξε στον εξομολόγο και απόθεσε τα αγκαθοτρίβολα των αμαρτιών σου, εκεί, για να μπορέσεις πια σαν ολόλευκο αγνό περιστέρι να πετάξεις σε νέους ορίζοντες, σε νέους κόσμους πνευματικούς, γεμάτους φως, δόξα, χαρά και ειρήνη. 

Από πιo μήνα αποκτά Ψυχή το έμβρυο;


Από πιo μήνα αποκτά Ψυχή το έμβρυο;




έμβρυο.
Υπάρχει μια αίρεση η οποία διατείνεται ότι το έμβρυο εμψυχούται κατά τον τρίτο μήνα της κυήσεως.
Υιοθετώντας, ωστόσο κάποιος τη θέση αυτή, δέχεται ταυτόχρονα ότι επιτρέπονται οι εκτρώσεις μέχρι και τον τρίτο μήνα της κυήσεως.
Τονίζεται, μάλιστα, εμφαντικά ότι σύμφωνα με τη διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης, άλλο είναι το ζων και άλλο το έμψυχο έμβρυο.
Ο Δρ Θεολογίας Χριστόδουλος Βασιλειάδης εξηγεί: Αίρεση: Ἔμψυχο, καθίσταται κατά τον τρίτο μήνα τς κυήσεως.
Ἡ ἄποψη αυτή εἶναι θεολογικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ τουλάχιστον ἀπαράδεκτη. Ἡπάγια ἀκράδαντη θεολογικὴ τοποθέτηση εἶναι ὅτι τὸ ἔμβρυο ἐμψυχοῦται «ἐξ ἄκρας συλλήψεως», δηλαδὴ τὴ στιγμή, ποὺ ἑνώνεται τὸ ὠάριο μὲ τὸ σπερματοζωάριο.Ὑπενθυμίζουμε τὸ πατερικὸ «ἅμα σύλληψη, ἅμα ψυχή».
Στὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων (βλ. Διδαχὴ τῶν 12 Ἀποστόλων, ἐπιστολὴΒαρνάβα, ἀπολογητὴ Ἀθηναγόρα κ.ἄ.) τὸ ἀνθρώπινο ἔμβρυο θεωρεῖται πάντοτε ὁλοκληρωμένος ἄνθρωπος.
Τὴ διάκριση ἐμβρύου «ἐξεικονισμένου» καὶ «μὴ ἐξεικονισμένου», τὴν ὁποία κάπου ἀνέφεραν ὁ Τερτυλλιανός, ὁ Αὐγουστνος καὶ ὁΘεοδώρητος Κύρου, στηριζόμενοι στὸ χωρίο τῆς Ἐξόδου κα´ 22-25, ἡ Ἐκκλησία δὲν τὴν δέχθηκε ποτέ! Ὄχι μόνο δὲν τὴν δέχθηκε ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπεδοκίμασε.
Ὁ Μέγας Βασίλειος στὸν β´ κανόνα του, ὁ ὁποῖος ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὴν Πενθέκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ἑπομένως ἐκφράζει ὁριστικά, ἐπίσημα καὶἀμετάκλητα τὸ φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας, ἔγραψε: «Ἡ γυναίκα ποὺ θανατώνει ἐπίτηδες,ἠθελημένα,τὸ ἔμβρυο θεωρεῖται φόνισσα».Ὅλοι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺἀναφέρονται στὴν ἄμβλωση, δὲν κάνουν καμιὰ διάκριση μεταξὺ «ἐξεικονισμένου» καὶ«ἀνεξεικονίστου» ἐμβρύου καὶ χαρακτηρίζουν τὴν ἄμβλωση ὡς φόνο!
Ἀλλὰ καὶ στὸν η´ κανόνα του ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει: «Καὶ ὅσες λοιπὸν δίνουνἀμβλωτικὰ φάρμακα εἶναι καὶ αὐτὲς φόνισσες, καθὼς ἐπίσης καὶ ὅσες παίρνουν τὰἐμβρυοκτόνα αὐτὰ δηλητήρια». Ἀλλὰ καὶ πληθώρα Πατέρων ἔχουν μιλήσει γιὰ τὸθέμα. Ἐνδεικτικὰ ὁ Γρηγόριος Νύσσης γράφει: «Μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ψυχῆς τε καὶσώματος ἀρχὴν τῆς συστάσεως».
Οὔτε τὸ σῶμα προηγεῖται τῆς ψυχῆς, οὔτε ἡ ψυχὴ τοῦ σώματος. Καὶ τῶν δύο (τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς) ἡ ἀρχὴ «ἐν ταῖς τῆς γενέσεως ἀφορμαῖς (εἶναι) συνισταμένη». Καὶ ὁ μεγάλος θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει: «Τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ ἐπλάσθησαν ταυτόχρονα καὶ ὄχι τὸ ἕνα πρῶτα καὶ τὸἄλλο ὕστερα, κατὰ τὶς φλυαρίες τοῦ Ὠριγένη»!
Τὸ θέμα αὐτὸ τὸ ἔχουν ξεκαθαρίσει αὐθεντικὰ μεγάλα θεολογικὰ ἀναστήματα,ἔτσι ὥστε κάθε διαφορετικὴ ἄποψη ἀποτελεῖ πλάνη καὶ αἵρεση. Ἑπομένως τὸ θέμα αὐτὸ δὲν εἶναι θεολογούμενο, ἀλλὰ καθαρὴ πίστη τῆς Ἐκκλησίας.
Ἐνδεικτικὰ παραπέμπουμε τοὺς ἀναγνῶστες στὰ μνημειώδη ἔργα τοῦ π.Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου «Ἄρθρα – Μελέται- Ἐπιστολαὶ» (βλ. ἄρθρα «Θανατικὴποινὴ καὶ ἀμβλώσεις» καὶ «Αἱ ἀμβλώσεις καὶ ἡ Ἐκκλησία» ) καθὼς καὶ στὸ ἔργο τοῦ Νικολάου Βασιλειάδη «Πότε ἐμψυχοῦται τὸ ἔμβρυο;» 
Ἐρωτᾶ ὁ μακαριστὸς γέροντας π. Ἐπιφάνιος: «Ὁ μὴ ἀνεχόμενος τὴν θανάτωσιν ἑνὸς ἀποδεδειγμένου κακούργου,ἑνὸς εἰδεχθοῦς δολοφόνου, εἰς ὃν μάλιστα παρέχονται τόσα μέσα πρὸς ὑπεράσπισινἑαυτοῦ, πῶς ἀνέχεται τὴν θανάτωσιν ἑνὸς ἀθώου καὶ ἀνυπερασπίστου πλάσματος, οὗτὸ μοναδικὸν “ἔγκλημα” ὑπῆρξεν ὅτι, κατ ̓ ἐπιταγὴν ἀτέγκτων καὶ ἀδηρίτων φυσικῶν νόμων, ἔλαβεν ὕπαρξιν;». Ἀλλὰ καὶ ἡ Θεοτόκος ὅταν ἐπισκέφθηκε τὴν ἐξαδέλφη της Ἐλισάβετ ἦταν ἔγκυος μερικῶν ἡμερῶν, ἐνῶ ἡ Ἐλισάβετ ἦταν ἔγκυος ἕξι μηνῶν.
Ὅταν ἡ Θεοτόκος ἀσπάστηκε τὴν Ἐλισάβετ, τότε ὁ Τίμιος Πρόδρομος σκίρτησε μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς Ἐλισάβετ, διότι ἀναγνώρισε τὸ «ἔμβρυο Πρόδρομος» ὅτι τὸ ἔμβρυο, ποὺ ἐκυοφορεῖτο στὴν κοιλιὰ τῆς Θεοτόκου, ἦταν ὁ ἴδιος ὁ σαρκωθεὶς Θεός!
Ἂν λοιπὸν δεχθοῦμε τὴν ἐξωφρενικὴ αὐτὴ θεωρία, περὶ διακρίσεως «ζῶντος» καὶ«ἔμψυχου» ἐμβρύου, τότε πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι-ὅταν ἦταν ἔγκυος ἡ Θεοτόκος δὲν εἶχε μέσα της τὸ Χριστό, ἀλλὰ ἕνα «ζῶν ἔμβρυο», τὸ ὁποῖο μετὰ ἀπὸ τρεῖς μῆνες θὰἀποκτοῦσε ψυχή! Αὐτὸ ὅμως εἶναι βλασφημία καὶ νὰ τὸ σκεφθοῦμε μόνο! 
Ὁ Κύριός μας, σύμφωνα μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, εἶναι ταυτοχρόνως τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος ἐξ ἄκρας συλλήψεως. Ὅμως καὶ ἡ σύγχρονηἐπιστήμη ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἀπὸ αἰώνων διαχρονικὴ τοποθέτηση τῆςἘκκλησίας!
Ὁ Γάλλος ἰατρὸς Κόπο Βΐοτ γράφει: «Πράγματι, μόλις ὑπάρξει ζωή, ὑπάρχειἔμψυχος βίος! Ἀπὸ τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία πραγματοποιεῖται ἡ γονιμοποίηση μία ψυχὴ ζωοποιεῖ τὸ ὂν αὐτό». Περὶ τούτου ἐπίσης ἔχουν μιλήσει πληθώρα ἐπιστημόνων, ὅπως ὁ καθηγητὴς τῆς ἰατρικῆς σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Σταῦρος Μπαλογιάννης. 
Ἡ ὁποιαδήποτε ἑπομένως καὶ σὲ ὁποιοδήποτε στάδιο τῆς κυήσεως ἔκτρωση ἀποτελεῖ φόνο ἑνὸς ἀνυπεράσπιστου πλάσματος καὶ οἱσυνεργοῦντες σὲ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, ἀνδρόγυνο, γιατροί, κ.λπ. στυγνοὶ δολοφόνοι!
Τοῦ κ. Χριστοδούλου Βασιλειάδη, Δρ θεολογίας, μουσικολόγου, Ορθόδοξος Τύπος φύλλο 2017 -4/4/14

Τι κάνουμε τα στέφανα σε περίπτωση θανάτου ή διαζυγίου;


Τι κάνουμε τα στέφανα σε περίπτωση θανάτου ή διαζυγίου;




Στέφανα
Τα στέφανα είναι σύμβολα βασιλικά. Με το γάμο δημιουργείται ένα νέο βασίλειο. Το σπίτι και η οικογένεια των δύο νεόνυμφων. Τι κάνουμε, όμως, τα στέφανα σε περίπτωση θανάτου του ενός εκ των δύο ή στην περίπτωση διαζυγίου;
Πρώτα η εκκλησία είχε κοινά τα στέφανα για όλο τον κόσμο. Εν συνεχεία το κάθε νέο ζευγάρι έφτιαχνε δικά του τα στέφανα. Μέχρι σήμερα για τα εν Ελλάδι δεδομένα μας ισχύει αυτό το έθιμο. Τα στέφανα από τους νεονύμφους διατηρούνται σε ειδική θήκη. Αυτή συνήθως διατηρείται στην κρεβατοκάμαρα.
Στο παραπάνω ερώτημα η απάντηση που συνήθως δίδει ο απλός λαός, είναι ότι κατά τον θάνατο ενός εκ των δύο η πρόληψη θέλει το ένα από τα δύο στέφανα να μπαίνει μαζί του στον τάφο, ενώ άλλη πρόληψη λέει ότι τα στέφανα παραμένουν μέσα στην κρεβατοκάμαρα μέχρι του θανάτου και του άλλου μέλους, οπότε τότε μπαίνουν και τα δύο στέφανα στον τάφο του δευτέρου, δηλώνοντας έτσι ότι ο θάνατος σταματάει το συγκεκριμένο ανδρόγυνο.
Αυτά όμως εντάσσονται στη σφαίρα των προλήψεων και δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με την ορθόδοξη ζωή. Τα στέφανα, εφόσον επέρχεται θάνατος ή διαζύγιο, μπορούν οι άμεσοι συγγενείς να τα προσκομίζουν στον ιερό ναό. Τα ίδια αυτά τα στέφανα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σε άλλο γάμο ή να τοποθετούνται στο χωνευτήρι, αφού πρώτα καούν. Για τον λόγο αυτό, σε παλαιότερες εποχές τα στέφανα ήταν λειτουργικά σκεύη του ναού. Αυτό σήμαινε ότι τα στέφανα ήταν κοινά για όλους τούς πιστούς και όχι όπως συμβαίνει σήμερα όλα να ιδιωτικοποιούνται. Έτσι και το ερώτημα που μας τίθεται, σε παλαιότερες εποχές, δεν θα προέκυπτε.